на галоўную старонку падзела

настаяцель
дамавой царквы

(Выпраўленчая калонія
уж 15/1 )

свт. Алег Шульгін:
(+37529) 402-58-46

Настаяцель дамавой царквы - свт. Алег Шульгін

Начальнік калоніі ўручае падарунак Найсвяцейшаму Патрыярху Алексію II падчас яго наведвання прыходу ў 2002 годзе

падрабязней >>

Дабраславенны будзь момант, які даў гэтым людзям магчымасць выпрастаць плечы, уздыхнуць поўнымі грудзьмі і высока падняць свой погляд…

Вышыня - толькі будучыня, толькі наступныя нашы крокі. І дай ім Божа ўтрымаць гэтую вышыню ў падоранай Табою жыцці.

ру | en | de

  набажэнскі падзел / турэмная царква

ДАМАВАЯ ЦАРКВА впц. АНАСТАСІІ ВЫЗВАЛІЦЕЛЬНІЦЫ ВЯЗНЯЎ

(Выпраўленчая калонія №1, вул. Кальварыйская, г. Мінск)

Душа не можа бясконца туляцца… Пераносіць крыўду па дачыненні да сабе як ні цяжка, але зусім не тое, што разумець: у нечым сэрца б'ецца адчай і крыўда, зробленая табой. І якой бы цяжкай не была плата няволяй - ніякія ланцугі не здымаюць цяжар віны... Душа патрабуе пакаяння… Не кожны можа адкрыцца іншаму, і не кожны той, іншы, гатовы зразумець, выслухаць і падзяліць самоту. ... І самая надзейная і дакладная дарога - адкрыць сваё сэрца Богу… Адкрыць у сваім сэрцы Бога…

"На працягу ўсёй сваёй шматвяковай гісторыі Праваслаўная Царква асвячала і зараз асвячае ўсё жыццё чалавека, кім бы ён ні быў, і дзе бы ён ні быў. А гэта значыць, што не павінны быць пазбаўленыя гэтага і тыя, хто па розных чынніках апынуўся за турэмнай сцяной.

Для Царквы няма безнадзейна загінуўшых, няма непапраўных. У Святым Пісанні гаворыцца: "Што немагчыма чалавеку, магчыма Богу". Было бы толькі жаданне перасягнуўшых закон. Мілата Божыя можа крануць сэрца самага закаранелага злачынца, што не рэдка і адбываецца ў месцах зняволення.

Толькі там, за турэмнай сцяной, шматлікія ўпершыню ў жыцці знаходзяць час задумацца аб сваім прызначэнні ў гэтым свеце, аб сэнсе жыцця, аб Богу і веры, аб жыцці і смерці, аб злачынстве і пакаранні. Там у ўсіх адна мэта - воля, яны жывуць гэтай мэтай, імкнуцца да яе ўсімі сіламі.

Шматлікія, спаўна адчуўшы бездапаможнасць, страх перад будучыняй, адсутнасць апоры ў сваім трагічным становішчы, звяртаюцца да Бога, адчыняючы сваё сэрца Слову Божаму. Пакуты ўласнага сумлення прыводзяць чалавека да пакаяння і да Бога. Вось тут і патрэбен святар, патрэбен як пастыр, як духаўнік, які можа сагрэць і абараніць парастакі дабрачыннасці ў распуснай душы, адукаваць хрысціянскім праваслаўным словам.

Святар можа звярнуцца да іх словамі прарока Ярэміі: "Спыніцеся на шляхах вашых і разгледзіце, і распытаеце аб шляхах старажытных, дзе шлях добры, і ідзіце па ім, і знойдзеце супакой душам вашым" (Яр. 6, 16).

Святар не толькі патрэбен, ён неабходны, ён павінен быць там. Таму што турма не толькі месца зняволення і пакарання, але першым чынам - месца пакаяння і маральна-духоўнага адраджэння. І гэтую задачу перавыхавання асуджаных ніхто з сучасных месцаў зняволення не здымаў.

Давайце ўспомнім і тое, што адраджэнне - гэта набліжэнне чалавека, як выявы Божыя, да свайго Першаўзору і Творцу, што абавязковай прыналежнасцю ранейшых турэмных замкаў былі не толькі рашоткі, але і храмы. Храм - гэта воля ў зняволенні.

Слава Богу, сёння Праваслаўная Царква вяртаецца на свае спрадвечныя пазіцыі ў грамадстве. Сёння яна ізноў мае магчымасць здзяйсняць сваю выратавальную місію ў месцах зняволення. "У вязніцы быў і вы прыйшлі да Мяне ", - гаворыць Хрыстос у Евангеллі. "Праўду кажу вам: калі вы зрабілі гэта аднаму з братоў Маіх меншых, то зрабілі Мне" (Мф. 25; 36,40). Гэты запавет Хрыста і ніхто не мае права яго адпрэчыць."

Мітрапаліт Мінскі і Слуцкі Філарэт,
Патрыяршы Экзарх усёй Беларусі.
Пасаднае свята вялікапакутніцы Анастасіі Вызваліцельніцы вязняў 4.01.1997г.



Упершыню праваслаўны святар з'явіўся ў выпраўленча-працоўных установах Рэспублікі Беларусь як духоўны пастыр і памагаты для адбываючых пакаранне людзей у снежні 1988 г. Гэтай установай была Мінская выпраўленчая калонія №1 па вул. Кальварыйскай. Пастырам быў цяперашні настаяцель нашага прыходу, у той час святар Мінскага кафедральнага сабора Ігар Карасцялёў. Да гэтага часу толькі ў экстраных выпадках святару было дазволена наведваць месцы пазбаўлення волі пасля атрымання спецыяльнага дазволу.

Першыя духоўныя гутаркі з асуджанымі о. Ігар праводзіў у актавай зале калоніі. Звычайна зала была перапоўнена. Некалькі сотняў зняволеных з цікавасцю чакалі сустрэчу са святаром. Задавалася мноства пытанняў. У то час (пачатак 90-х гадоў) у калоніі працавалі прадстаўнікі некалькіх сект, сярод зняволеных былі распаўсюджаныя сатанінскія гледжанні. Прыходзілася доўгімі гадзінамі тулмачыць сабраўшымся сэнс ратуючага праваслаўнага веравучэння, тлумачыць небяспеку сектанцкіх

Першая споведзь

і сатанінскіх вучэнняў. Шмат зняволяных пакінулі секты і далучыліся да групы праваслаўных вернікаў. Айцец Ігар стала даносіў да прысутнічуючых, што яны непадзельная частка прыходу іконы Божай Маці "Усіх тужлівых Радасце", што вернікі стала моляцца за братоў змешчаных у няволі.
Зняволеныя жыва цікавіліся ходам будаўніцтва першай прыхадской царквы прп. Еўфрасінні Полацкай, службамі, якія праходзілі ў намётачнай царкве. Вызваленыя з калоніі ў першую чаргу прыходзілі ў прыход, дзе атрымоўвалі неабходную на першы час матэрыяльную дапамогу, атрымоўвалі вопратку і абутак, мелі магчымасць бясплатна паабедаць. Нейкім выявай вестка аб тым, што ў мінскім прыходзе "Усіх тужлівых Радасце" дапамагаюць былым зняволеным разнеслася па ўсёй Беларусі, і сталі прыязджаць вызваленыя з іншых раёнаў. Сталі прыходзіць лісты з просьбамі аб дапамозе духоўнай літаратурай, а таксама неабходнай вопраткай. Прыход па магчымасці выконваў просьбы. Вызвалены з калоніі Ўладзіславаў быў прыняты намі на працу (гл. ПУБЛІЦЫСТЫКА - "З дзікай маслінай на прасвяднай глебе"). У калоніі прайшлі канцэрты нашага царкоўнага хору, а таксама выдатнай выканаўцы ўласных песень Вольгі Патрый. Сляпая ад нараджэння Вольга суправаджала свой канцэрт праніклівымі словамі да зняволеных. Прайшоў канцэрт бардаўскай песні арганізаваны з дапамогай грамадства інвалідаў. Аб нас з'явіліся артыкулы ў газеце для зняволеных "Працоўны шлях".
Першапачаткова духоўныя гутаркі сканчаліся набажэнствамі, затым з'явіліся жадаючыя хрысціцца, а ў пачатку 1992 года пачалі здзяйсняцца Божыя літургіі. З вялізным жаданнем і глыбокай павагай зняволеныя спаведаліся і прычашчаліся. Прыгажосць праваслаўнай службы, цудоўны спеў нашага царкоўнага хору прыцягвалі ўсю большую і большую колькасць асуджаных. У 1993 году ў калоніі прайшло першае пасля 1917 г. вянчанне ў турме. У сценах гэтак сумнай установы нарадзілася сям'я Любянковых.
Са студзеня 1993 г. пры Беларускім Экзархаце стала дзейнічаць Служба аказання духоўнай дапамогі зняволеным, якую з 1998 г. узначальвае клірык Свята-Аляксандра-Неўскай царквы г. Мінска протаіерэй Васіль Ліцвінка. Рэгулярна сталі праводзіцца навучальныя семінары турэмных святароў Беларускага Экзархата сумесна з супрацоўнікамі Дэпартамента выканання пакаранняў (ДВП) МУС РБ. Супрацоўнікі Камітэта адзначаюць, што сумесная праца дае дадатныя вынікі, спрыяе паляпшэнню маральна-псіхалагічнага становішча ў асяродзі зняволеных. Дапамога Цэрквы ў месцах зняволення карысная не толькі для тых, хто адбывае тэрмін зняволення, але і тым, хто там працуе. Турэмныя службоўцы вытрымліваюць вялізныя нагрузкі і стрэсы. З ротай аховы нашай калоніі стала праводзяцца сустрэчы і гутаркі святароў. Маладыя ваяры прымаюць прысягу ў нашай Свята-Ефрасіннеўскай царкве. Усё памяшканні роты асвячоныя, у жаўнерні ўладкованы куток для малітвы. Урачыста праходзіць асвячэнне зброі і ўручэнне яго навабранцам.".
Працамі прыходу ў калоніі абсталяваная і дзейнічае дамавая царква впц. Анастасіі Вызваліцельніцы вязняў. Клірык нашага храма святар Алег Шульгін па дабраславенні мітрапаліта Мінскага і Слуцкага Філарэта нясе паслухмянства настаяцеля гэтай царквы. Па ініцыятыве ўладара Філарэта і са згоды турэмнага начальства вядзецца праектаванне новай царквы, якая будзе размяшчацца ў наяўным асобным будынку.
Cёння ў прыходзе тры турэмных святара - прот. Ігар Карасцялёў, свт. Алег Шульгін, свт. Аляксандр Пронін. Нясуць паслухмянства ў турэмнай царкве і іншыя службоўцы храма.
Чацвёртага студзеня 1997 г. у пасаднае свята впц. Анастасіі Вызваліцельніцы вязьняў ў турэмным храме Божую літургію здзейсніў мітрапаліт Мінскі і Слуцкі Філарэт пры саслужэнні сакратара Менскага Епархіяльнага Кіравання архімандрыта Іяана (Хамы) і настаяцеля храма свт. Алега Шульгіна. За Набажэнствам Уладар пранікліва прапаведаваў сабраўшымся зняволеным.
Нашы святары прыкладаюць шмат намаганяў для выратавання душ людзей, якія патрапілі ў бяду, у сціснутыя жыццёвыя акалічнасці. З імі штотыдзень праводзяцца духоўныя гутаркі, іх знаёмяць з гісторыяй Праваслаўнай Царквы на Беларусі, якая ва ўсе часы - і ў радасцях, і ў бедах, была са сваім народам. Зняволеныя імкнуцца ўсвядоміць падзеі жыцця з пункта гледжання Закона Божаго, з радасцю пазнаюць аб вялікай выратавальнай ахвяры Госпада нашага Ісуса Хрыста, прыйшоўшага "у свет выратаваць грэшнікаў" (1 Цім. 1:15). Штодня ў цэрквы працамі вернікаў-зняволеных здзяйсняюцца ранішнія і вячэрнія набажэнствы з чытаннем канонаў і акафістаў. Стараста і яго памагатыя, абраныя з серады зняволеных - вернікаў царквы, сочаць за парадкам у храме, саматугам упрыгожываюць яго. Пры неабходнасці выконваюць рамонтныя працы. Адзін раз у месяц у нядзелю здзяйсняецца Божая літургія, напярэдадні ў суботу ў 19:00 - праходзіць споведзь. З дапамогай прыходу "Усіх тужлівых Радасць" сабрана бібліятэка духоўнай літаратуры.


распячатка

RATING ALL.BY Православное христианство