на галоўную старонку падзела

ру | en | de

  набажэнскі раздзел / жыцці святых

СВЯТАЯ КСЕНІЯ ПЕЦЯРБУРГСКАЯ ДЗЕЛЯ ХРЫСТА ЮРОДЫВАЯ

памяць 24 студзеня

Блажэнная Ксенія нарадзілася паміж 1719 і 1730 гадамі. Аб бацьках яе, аб дзіцячых і юнацкіх гадах нічога не вядома. Ведаем мы, што бацьку блажэннай звалі Рыгорам.

Па дасягненні паўналецця Ксенія ўступіла ў шлюб з прыдворным пявучым Андрэем Фёдаравічам Пятровым, якіі быў у званні палкоўніка. Але нядоўга наканавана было маладой пары атрымліваць асалоду ў сямейным шчасцем: дваццаці шасці гадоў ад роду Ксенія засталася ўдавой. Муж яе памёр раптоўна.

Гэтая трагічная падзея змяніла жыццё маладой жанчыны. Яна была глыбока ўзрушаная тым, што яе муж памёр без належнай хрысціянскай падрыхтоўкі і не паспеў прынесці пакаянне. Ксенія вырашыла, што подзвігам жыцця яна вымаліць у Бога прабачэнне грахоў раба Божаго Андрэя.

У дзень пахавання мужа Ксенія Рыгораўна надзелу яго вопратку і ўсім, якія звярталіся да яе з спачуваннямі, гаварыла, што памёр не Андрэй Фёдаравіч, а памерла яго жонка Ксенія Рыгораўна. З гэтага моманту яна сапраўды памерла для свету, прыняўшы на сябе найцяжкі подзвіг - подзвіг юродства Хрыста дзеля.

Родныя і знаёмыя яе меркавалі, што маладая ўдава пазбавілася розуму з-за зваліўшагася на яе плечы гора. Падазрэнні іх канчаткова зацвердзіліся, калі Ксенія вырашыла раздаць маёмасць, якое дасталася ёй у спадчыну ад мужа. Так, яна падарыла сваю хату, які знаходзіўся ў прыходзе царквы св.ап.Матфея на Пецярбургскім боку, сваёй знаёмай Параскеве Антонавай. Тая не жадала прымаць гэты дарунак і нават прасіла сваякоў Ксеніі з боку мужа ўсцерагчы яе ад такога ўчынку. Сваякі звярнуліся да начальства нябожчыка Пятрова, уплывовыя людзі гутарылі з удавой, знайшлі яе ў дасканалым розуме і вырашылі, што яна цалкам можа распараджацца сваёй маёмасцю.

З гэтага часу яна не мела сталага месца жыхарства. Днём яна блукала па горадзе, у асноўным па Пецярбургскім боку, вакол цэрквы ап.Матфея , а ўначы сыходзіла за горад, у поле - і ўсю ноч малілася. Так яе аднойчы і заспелі гараджане, зацікаўленыя начнымі знікненнямі блажэннай. Рэдка заставалася яна начаваць у хатах знаёмых ёй набожных жанчын.

Блажэнная Ксенія з незвычайнай пакорнасцю знасіла ўсё здзекаванні і абразы, якія ёй нярэдка даводзілася пераносіць. Асабліва дакучалі ёй вулічныя хлапчукі, на зласлівыя выхадкі якіх яна не звяртала ўвагі. Толькі аднойчы, калі жыхары ўжо сталі пачытаць яе за дагадчыцу Божыю, ім давялося ўбачыць блажэнную ў страшным гневе. Нахабныя падшыванцы не здаволіліся звычайнымі абразамі, а сталі кідаць у Ксенію камякамі зямлі. Пасля гэтага выпадку гараджане пачалі берагчы блажэнную Ксенію і паклалі канец пераследам з боку хлапчукоў.

Калі касцюм Андрэя Фёдаравіча спарахнеў і распаўся, святая надзелася ў лахманы. Калі ёй прапаноўвалі ў выглядзе міласці вопратку, яна адмаўлялася. Брала толькі чырвоную кофтачку і зялёную спадніцу (або наадварот). Верагодна, у памяць аб колерах форменнай вопраткі мужа. Міласціну грашовую яна таксама пазбягала браць. Прымала толькі "цара на каню" - медныя капейкі, якія тут жа раздавала беднякам.

Г гэтыя гады на Смаленскіх могілках будавалася новая каменная царква ў імя Смаленскай іконы Божай Маці . Працоўныя, якія працавалі на будаўніцтве храма, сталі прымячаць раптам дзіўныя рэчы. За час іх адсутнасці ўначы хтосьці насіў цэглу на лясы царквы. А калі яны вырашылі пазнаць, хто гэты добраахвотны памагаты, то ўбачылі, што гэта блажэнная Ксенія працуе па начах, перацягваючы цэглу на лясы.

За вялікія подзвігі Бог удастоіў блажэнную Ксенію дарунка празорлівасці. Так, яна прадказала час скону імператрыцы Елісаветы Пятроўны і юнага імператара Іяана Антонавіча, дапамагла адной дзяўчыне пазбегнуць шлюбу са збеглым катаржнікам, які выдаваў сябе за забітага ім палкоўніка. Жыхары Пецярбургскага боку прымячалі, што калі блажэнная возьме на рукі хворае дзіцё або дабраславіць яго, яно абавязкова акрыяе. Калі возьме якую-небудзь дробязь з крамы купца - гандаль будзе паспяховай. Калі яна зайдзе ў хату, то ў хаце будуць панаваць мір і згода.

Аднойчы яна сказала сваёй старой знаёмай Параскеве Антонавай, той самай, якой падарыла хату, каб тая неадкладна ішла на Смаленскія могілкі: "Вось ты тут сядзіш ды панчохі цыруеш, а не ведаеш, што табе Бог сына паслаў!"

Параскева ў здзіўленні пайшла ў бок могілкаў і раптам убачыла натоўп народа. Апынулася, што экіпаж задушыў да смерці цяжарную жанчыну, якая паспела перад сконам вырашыцца ад цяжару хлопчыкам. Параскева ўзяла яго сабе, і, бо не магла нідзе адшукаць бацьку немаўля, усынавіла яго. Выхаваны ёю прыёмны сын пачытаў яе як маці і ў старасці бярог супакой Параскевы, якая дзякавала блажэнную за вялікую радасць.

Блажэнная Ксенія несла подзвіг добраахвотнай утрапёнасці 45 гадоў і памерла каля 1803 года. На магіле яе (на Смаленскіх могілках) была с часам узведзена каменная капліца, якая і па гэты дзень служыць адной са святынь Пецярбурга, якая прываблівае шматлікіх багамольцаў.

Пасля шматгадовага народнага шанавання блажэнная Ксенія Пецярбургская, Хрыста дзеля юродзівая, была прылічаная да аблічча святых у 1988 году на Мясцовым Саборы Рускай Праваслаўнай Царквы.

Трапар:

Галечу Хрыстову палюбіўшы, / бяссмяротнай трапезай цяпер асалоджваешся, / утрапёнасцю ўяўнай утрапёнасць свету выкрыўшы, / пакорай крыжавым сілу Божыю прыняла. / Дзеля гэтага дар цудаздзейснення здабыла, Ксенія блажэнная, / малі Хрыста Бога / пазбавіцца нам ад усякага ліха пакаяннем.


распячатка

RATING ALL.BY Православное христианство